Van 6 november tot 2 december 2007 zijn Freek en Nienke in Butula bij Saint Catherine's Special Institute geweest. Butula ligt in Kenia, in Busia District tussen Bungoma en Busia. St. Catherine's is een basisschool en praktijkschool voor geestelijk gehandicapte kinderen. Van de 271 kinderen die St. Catherine's telt, zitten er 167 op school. Deze kinderen zijn intern opgenomen en gaan in de vakanties naar huis. De andere 104 kinderen hebben de school al verlaten en worden door middel van huisbezoeken nog gevolgd en geholpen. De Nederlandse stichting Liliane Fonds heeft een groot aandeel in de financiële steun om voor hen individuele inkomstgenerende projecten op te starten. Daarnaast worden er door het Liliane fonds ook medicijnen tegen epilepsie verstrekt.
De basisschool bestaat uit de groepen 1 t/m 5. Waar mogelijk stromen kinderen door naar een reguliere basisschool. De praktijkschool bestaat uit twee delen, namelijk één voor meisjes en één voor jongens. De meisjes leren breien, naaien, haken etc. Zij maken onder andere tafelkleden, beddenspreien, kleding en schooluniformen. De jongens leren houtbewerking en maken allerlei meubels. De praktijkschool is een inkomstgenererend project; van wat gemaakt wordt, wordt een gedeelte verkocht. Er komen zelfs orders binnen voor bijvoorbeeld uniformen van scholen uit de omgeving.

Een ander onderdeel van de school is de farm. Hier gaan een aantal kinderen van de school elke dag heen om activiteiten in en rond het huis en op het gebied van landbouw en tuinieren te leren. Zo wordt ze de zorg voor koeien, kippen, schapen en geiten bijgeleerd, waarbij de melk en eieren voor eigen consumptie worden gebruikt. Andere voorbeelden van dingen die ze leren zijn koken, afwassen en het bijhouden van een moestuin. Kinderen voor wie de praktijkschool te moeilijk is, kunnen op deze farm leren hoe ze zichzelf toch zo goed mogelijk kunnen onderhouden als ze naar huis gaan. Het is een soort brug tussen school en huis, voor de kinderen die dat echt nodig hebben.

In het algemeen is het goed om te zien dat er sprake is van integratie met de maatschappij en dat de dagelijkse activiteiten samengaan met de ‘normale' wereld buiten de school.
Voor St. Catherine's heeft Freek zich gericht op het maken van een projectboek, om inzichtelijk te krijgen wat nog wensen en behoeften van St. Catherine's zijn, met daarbij de prioriteit en de begroting. Daarnaast heeft Freek, met sponsorgeld van Stichting FreeKenia, voor een internetaansluiting gezorgd. Het dichtstbijzijnde internetcafé is ongeveer een uur rijden. Zowel het projectboek als de internetaansluiting zijn structurele hulpmiddelen die het contact voor St. Catherine's met sponsors en nieuwe fondsenwerving vereenvoudigen. Ook heeft Freek zich gericht op het bijbrengen van computer- en internetvaardigheden bij de betrokken medewerkers, zodat zijzelf in staat zijn om aan de slag te gaan met fondsenwerving via dit medium. Zo zijn meer mogelijkheden ontstaan om financiële hulp te vragen.

 

Nienke is als ergotherapeut vooral bezig geweest met de kinderen die naast geestelijke ook lichamelijke problemen hebben. Voor deze kinderen heeft ze een adviesprogramma geschreven, waarmee de werknemers (leraren en zorgmama's) betere zorg kunnen bieden. Op deze manier zullen de betreffende kinderen zich beter ontwikkelen. Daarnaast heeft Nienke twee individuele therapie programma’s geschreven voor gehandicapte kinderen uit de buurt. Ze heeft de kinderen behandeld gedurende de tijd dat ze in Butula was en de ouders/verzorgers geleerd en geadviseerd hoe met de handicap van hun kinderen om te gaan, hoe hun kinderen te stimuleren en welke oefeningen te doen met hun kinderen.

 

Freek en Nienke hebben allebei een aantal huisbezoeken afgelegd met Ezekiel Jengo, een Keniaanse man die werkzaam is bij St. Catherine’s, maar ook vrijwilligerswerk doet als mediator voor het Liliane Fonds. Jengo is een brug tussen het Liliane Fonds en de gehandicapte kinderen in en rondom Butula. Op deze manier stelt het Liliane Fonds geld beschikbaar voor bijvoorbeeld operaties, educatie, hulpmiddelen en medicijnen. Triest is het om te zien dat veel ouders niet weten hoe om te gaan met de handicap of beperking van hun kind. Kennis en financiële middelen ontbreken vaak. Liliane Fonds doet dus goed werk door veel kinderen financiële steun te bieden. Naast deze steun zou het ook goed zijn om therapie voor deze kinderen en een informatiebron voor de ouders/verzorgers mogelijk te maken. Dit is iets waar Freek en Nienke in de toekomst misschien iets in kunnen betekenen.

Iets dat zij nu al hebben gedaan is hulp bieden aan een baby geboren met een waterhoofd. De baby was ongeveer vier maanden oud en zijn hoofdje groeide en groeide maar. Zijn moeder wist niet wat te doen, maar een buurvrouw had haar verteld dat zij ergere gevallen gezien had en dat een operatie het probleem zou verhelpen. Transport naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis waar een neurochirurg rondloopt (zo’n 200 km, dus heel veel uren verderop) kon moeder niet betalen, laat staan de operatie. Dus hield ze het kind thuis, wat inhield: wachten tot het dood ging. Via de buurvrouw kwam moeder in contact met Jengo, maar hij had op dat moment geen geld voor transport van Butula naar het kind, van het kind met de moeder naar het ziekenhuis en vandaar weer met z’n drieën terug. De operatie zelf was geen probleem, aangezien het ziekenhuis weet dat Liliane Fonds betaald en er dus niet direct geld gegeven hoeft te worden. Jengo wilde dus graag helpen, maar kon dat niet. Toen dit tijdens de huisbezoeken ter sprake kwam hebben Freek en Nienke aangeboden de transportkosten te betalen met sponsorgeld van de stichting. Dit waardeerde Jengo zeer. De volgende dag zijn Jengo en Nienke naar Port Victoria gegaan, waar de familie woont, een rit van een uur of drie op de motor. Daar troffen zij het kind in een slechte situatie aan. Ze hebben genoeg geld voor transport aan de moeder gegeven en de volgende dag is Jengo met moeder en baby naar het ziekenhuis gegaan, waar ze lieten weten dat de baby geopereerd kon worden.
Jengo heeft later nog laten weten dat moeder en baby intussen veilig thuis zijn en dat alles goed gaat. Moeder is erg gelukkig en zegt een prachtzoon te hebben. En dat voor 3000 Keniaanse Shilling, iets meer dan 30 euro! *

Tijdens de huisbezoeken, maar ook tijdens het werk op de school, zijn Freek en Nienke geschrokken van het hoge aantal epilepsie gevallen. Een belangrijke oorzaak hiervan is waarschijnlijk dat er geen (professionele) hulp aanwezig is bij bevallingen. Freek heeft zich naar aanleiding hiervan gestort op het netwerken met verschillende hulporganisaties om voor zo’n 200 kinderen medicatie mogelijk te maken. Daarnaast moet er een plan worden gemaakt om met de families van deze kinderen inkomstgenererende projecten op te starten, zodat zij vervolgens zelf de nodige medicatie kunnen kopen.

In januari 2008 zullen Freek en Nienke voor enige tijd terug gaan naar St. Catherine’s om een follow-up te geven aan hun werkzaamheden. Eind januari wordt er een voorlichtingsbijeenkomst gegeven voor de ouders van de kinderen. Hier kan Nienke een goede bijdrage leveren in het adviseren van oefeningen en hulpmiddelen, en hoe om te gaan met een handicap.

* Helaas hebben we op 11 januari 2008 vernomen dat het kindje toch is overleden, ongeveer anderhalve maand na de  operatie.

Klik hier voor meer foto's van het werk voor St. Catherine's.

Klik hier om meer te lezen over andere projecten in Kenia.